کسانی که علیه قالیباف و عراقچی شعار می دهند نمی دانند که مذاکره و تفاهم به تصویب شورایعالی امنیت ملی و سپس رهبری رسیده است؟

دوگانه یا چندگانه مردم، که چندماه قبل از جنگ رمضان به سان توطئه ای رذیلانه از بیرون و غفلتی بزرگ از درون کلید خورد، یکی از شکاف‌ها و گسست‌هایی است که هنوز ترمیم نشده و با دشواریهای اقتصادی و افزایش بیکاری و رشد تورم بی سابقه، ممکن است عواقب وخیم در روح و روان جامعه برجای بگذارد. اما دوگانه غریب میدان و سیاست، امری است که از حدود دو دهه قبل وارد فرهنگ حکمرانی کشور شد و گویی رقابتی و حتی جنگ قدرتی را در پشت پرده های نظام روایت می کرد!؟ حال آن که منافع ملی یا به قول قائم مقام فراهانی «مصالح کل» ایجاب می کند که وزیر خارجه افسرِ سیاست باشد و در سنگر مذاکره نبرد کند و سردار و سرباز نظامی نیز در میدان دفاع از مرز و ارض و ملت و دولت، دشمنان را گوشمال سخت دهد و برجای نشاند تا صلح و امنیت برقرار شود.

اخیراً دوگانه دیپلماسی و میدان، به سعی جماعتی که نه آرای واقعی مردم را برمی تابند و نه تمکینی از دولت و قانون را بر خود فرض می  دانند، دارد تبدیل به سه گانه «دیپلماسی، میدان، خیابان» می شود. این مسئله باید چاره شود و شعارهای تند و دور از واقع باید از ذهن و ضمیر مردم دور شود. مردمی که بی‌ادعا و عاشقانه بیش از صد روز در خیابان ماندند، آمدند تا دشمن خارجی و داخلی بداند ایران شکسته نخواهد شد و از پا نخواهد افتاد و خیالهای تجاوزگران بر باد است.

نیامدند تا برای یک حزب مخصوص تظاهرات برپا کنند. لذا طرح برخی شعارها و به قول خودشان رَمیِ تصویر برخی چهره‌های موجه کشور و همچنین بدنام کردن برخی اشخاص و دیپلمات‌های کشورمان در این اجتماعات، اصلا معقول و منطقی به نظر نمی رسد!

برای روشن شدن موضوع باید خطاب به مردم عزیز و آگاه میهن عرض کنم که اگر مذاکره و گفتگویی صورت گیرد یا در حال انجام است، توسط وزیر خارجه یا رئیس مجلس و هیئتی از همراهان، مطمئن باشید، بدون هماهنگی با رئیس جمهور و شورای عالی امنیت ملی، هیچ معاهده و پیمانی نمی تواند امضا شود. هر جنگ و مناقشه یا توافقی، از یک متارکه ساده تا آتش بس یا امضای عهدنامه و حتی معامله و گرفتن و دادن امتیازات، در چنین فرایندی صورت می‌گیرد، اما این فرایند هم تنها به شرط تایید قطعی مقام رهبری امکان پذیر است و بس. چگونه کسانی در مذاکرات تردید ایجاد می‌کنند یا  آن را بلاموضوع می خوانند؟ مگر می شود کشوری تا ابد در حال جنگ باشد؟!

حملات ناجوانمردانه به دولت را نادیده می گیریم، اما دادن شعارهای غیر واقعی در شرایط خطرخیز کنونی از سمّ قاتل برای ملک و ملت بدتر است. گروهی که در زمان امام خمینی، جنگ هشت ساله و پذیرش آتش بس به صلاحدید آن پیر و مرشد عالی مقام را زیر سؤال می بردند و هنوز هم بهانه های غریب برای سرکشی و خروج از حیطه قانون دارند، تنها وقت کشور را تلف می کنند و فرصتها را به باد می دهند.  هنوز فراموش نشده که در زمان رهبر فقید و رهبر شهید، برای توجیه رفتارها، سخن ایشان را به مولوی و ارشادی تفسیر به رأی می کردند و ناصواب‌ها رفت بر کشور که هنوز جراحاتش التیام نیافته است.

کلام آخر اینکه شعارهای بیهوده و اخبار غیر واقعی باید به سرعت برچیده شود و  از صدا و سیما تا خبرگزاریها و شعارهای اجتماعات مردمی، ضمن نشان دادن قدرت و صلابت و مقاومت ایران و یاران ما – به ویژه در لبنان همه ببینند و بشنوند که سویه‌های حق طلبانه و صلح جویانه دارد. رسانه های صهیونیستی می خواهند ما را خونریز و متعصب و جنگ طلب معرفی کنند. این حربه را با درآمیختن «مقاومت و منطق» از آنها سلب خواهیم کرد.