مجلس ، خودش را مشغول موضوعاتی کرده که هیچ ربطی به مشکلات مردم ندارد

طبیعی است که در چنین شرایطی، انجام یکی از دو وظیفه مهم مجلس، یعنی قانون‌گذاری، با دشواری‌های جدی روبه‌رو شود؛ اما نمایندگان این فرصت را نیز یافتند که از نزدیک روند اجرای قوانین و وضعیت زندگی مردم را ببینند و بتوانند به وظیفه مهم دیگر خود، یعنی نظارت بر اجرای مصوبات مجلس، بهتر جامه عمل بپوشانند.

پس از آن، جلسات مجلس در سطح کمیسیون‌ها و به صورت وبیناری برگزار شد و اکنون، با تصمیم جدید شورای عالی امنیت ملی، قرار است جلسات صحن علنی با حضور یک‌چهارم نمایندگان برگزار شود و سایر نمایندگان نیز به صورت مجازی در آن شرکت کنند.

به نظر می‌رسد مجموعه این شرایط موجب شده است مجلس نتواند آن‌گونه که پیش از این شاهد آن بودیم، در حوزه قانون‌گذاری و رسیدگی جدی‌تر به مسائل روز جامعه، اقدامات فوری و عملی انجام دهد. نمونه بارز و آشکار آن، شرایط ارزی و تورم در کشور است که از ناحیه مجلس، تاکنون طرح و برنامه‌ای روشن و اثرگذار برای بهبود آن ندیده‌ایم.

دوم، در چنین شرایطی، خبر مهمی که از مجلس در رسانه‌ها منتشر شده و شگفتی افکار عمومی را به دنبال داشته، زندانی شدن حجت‌الاسلام «حمید رسایی»، نماینده مردم تهران، است. بنا بر گزارش‌ها، آقای رسایی به دلیل مطالبی که سه سال پیش در نشریه متعلق به وی درباره آقای قالیباف، رئیس مجلس، منتشر کرده بود، محاکمه و محکوم شده و چون حاضر به عذرخواهی بابت مطالبی که کذب و حاوی اتهام‌های ناروا تشخیص داده شده، نشده است، به زندان افتاده است.

بدون آنکه بخواهیم در ماهیت این دعوا و صدور رأی آن ـ که قاعدتاً بر پایه موازین و مبانی حقوقی صادر شده است ـ ورود کنیم، اینکه در چنین شرایط حساسی در کشور شاهد اختلاف میان نمایندگان مجلس و حتی زندانی شدن یکی از آنان به دلیل اصرار بر مواضع و گفتارهای خود نسبت به دیگری باشیم، از منظر افکار عمومی، چندان پسندیده نیست.

سوم، فراتر از زندانی شدن یک نماینده، ادبیات برخی طرفداران ایشان در مجلس و اعضای جبهه پایداری است که بی‌توجه به شرایط جنگی کشور، تندترین اتهامات و نامناسب‌ترین ادبیات را علیه آقای قالیباف و برخی اعضای دولت و مجلس به کار می‌گیرند و آن را از طریق رسانه‌های مختلف منتشر می‌کنند.

این در حالی است که ویدئوها و نوشته‌های آنان نیز به سرعت در افکار عمومی و شبکه‌های اجتماعی منتشر و «وایرال» می‌شود. به این ترتیب، در شرایطی که کشور بیش از هر زمان دیگری به اتحاد، انسجام و همبستگی ملی نیاز دارد و دانشجویان و دانش‌آموزان نیز بیش از دیگران به دلیل آغاز سال تحصیلی در معرض این محتواها قرار دارند، این ادبیات و رفتارها گاه به کلاسی تبدیل می‌شود که به آنان «بی‌ادبی» و «بی‌تربیتی» می‌آموزد.
کافی است نمایندگان محترم فقط یک لحظه در این حدیث مشهور از معصوم تأمل کنند که می‌فرماید: «الناس علی دین ملوکهم» یا «الناس بأمرائهم أشبه منهم بآبائهم»؛ مردم بیش از آنکه به پدران خود شبیه باشند، به حاکمان خویش شباهت دارند.

چهارم، طرح‌ها و مصوباتی که مجلس در این مدت پیگیری کرده، اغلب جنجالی بوده و انتقادهای فراوانی را برانگیخته است. مهم‌ترین آنها «طرح مقابله با نفوذ بیگانگان» نام دارد که بخش‌هایی از آن تاکنون با واکنش گسترده مخاطبان، از جمله اصحاب رسانه و متولیان عرصه علم، روبه‌رو شده و گلایه و انتقاد آنان را به دلیل تهیه این طرح بدون مشورت با حوزه‌های ذی‌ربط در جامعه برانگیخته است.
بسیاری از کارشناسان رسانه، تصویب چنین طرحی را به مفهوم «محدود شدن آزادی بیان و فعالیت رسانه‌ای» و بسته شدن دست خبرنگاران در ارتباط با شخصیت‌های خارجی در حوزه اطلاع‌رسانی ارزیابی می‌کنند.

در حوزه علم نیز کسانی چون دکتر «محمدرضا مخبر دزفولی»، رئیس فرهنگستان علوم، معتقدند با وجود مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی که در سال ۱۳۹۱ با تأیید رهبر شهید انقلاب تهیه شد، نیازی به مصوبه جدید مجلس نیست؛ چراکه از یک سو، همه دغدغه‌های کنونی نمایندگان در آن مصوبه لحاظ شده و از سوی دیگر، مصوبه شورا مضرات طرح مجلس را ندارد.

پرسش مهمی که اکنون از سوی جامعه و دانشگاه‌ها مطرح می‌شود، این است که چرا در شرایطی که کشور بیش از هر زمان دیگری به نخبگان نیاز دارد و بسیاری از چهره‌های مطرح علمی، فرهنگی و دانشگاهی کشور تمایل خود را برای بازگشت به میهن اعلام کرده‌اند، مجلس به جای تصویب طرح‌هایی در زمینه «تسهیل بازگشت نخبگان» و جلوگیری از مهاجرت آنان، طرح‌هایی را بررسی می‌کند که به نگرانی‌ها دامن زده و ممکن است آنان را از بازگشت منصرف سازد؟!

پنجم، مساله مهم دیگری که این روزها کشور بیش از گذشته به آن نیاز دارد، هم‌افزایی و همفکری برای اداره کشور و مدیریت شرایط اقتصادی است. در چنین شرایطی، برخی نمایندگان بر استیضاح وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی اصرار می‌ورزند.
جالب آنکه این وزارتخانه از زمان تشکیل در سال ۱۳۹۰ تاکنون، یکی از بی‌ثبات‌ترین وزارتخانه‌های دولت بوده است؛ به گونه‌ای که طی ۱۴ سال، هفت وزیر و سرپرست را به خود دیده است. همان‌طور که از عنوان این وزارتخانه برمی‌آید، مدیریت سه حوزه مهم «رفاه اجتماعی»، «اشتغال» و «امور تعاونی‌ها» را بر عهده دارد؛ موضوعاتی که جامعه در هر یک از آنها همواره با مشکلات جدی دست و پنجه نرم می‌کند.

با این حال، بیشترین اعتراض نمایندگان مجلس به وزیر کنونی، در حوزه انتصابات شرکت‌های زیرمجموعه سازمان تأمین اجتماعی، نظیر شستا و هلدینگ‌های وابسته، است.

سؤال این است که آیا تغییر وزیری که از نظر تحصیلی و سوابق کاری، بیشترین ارتباط را با حوزه رفاه و عدالت اجتماعی داشته، سال‌ها نماینده مجلس بوده و با توجه به شرایط کشور، همه تلاش خود را برای بهبود وضعیت معیشت مردم، از جمله با اجرای طرح‌هایی نظیر کالابرگ، به کار گرفته است، می‌تواند بهترین تصمیم برای مردم، کشور و این وزارتخانه مهم در شرایط کنونی باشد؟

آیا مصلحت است که در شرایط جنگی، یکی از مهم‌ترین وزارتخانه‌های کشور را که با بخش عظیمی از مردم سروکار دارد، برای ماه‌های طولانی در وضعیت بلاتکلیفی قرار دهیم؟
آیا هیچ راهی برای کمک به رفع مشکلات این وزارتخانه، جز تغییر وزیر وجود ندارد؟!
با نگاهی به مجموعه آنچه گفته شد، به نظر می‌رسد برخی نمایندگان مجلس باید یک بار دیگر در عملکرد و رفتار خویش تأمل کنند و از خود بپرسند آیا توانسته‌اند به توصیه امام راحل(ره) و رهبر شهید انقلاب درباره ضرورت «عصاره فضایل ملت» بودن عمل کنند.
مجلس، بیش از هر چیز، باید آینه‌ای از فضایل، متانت، مسئولیت‌پذیری، همدلی و دغدغه‌های واقعی ملت باشد؛ به‌ویژه در روزهایی که کشور بیش از همیشه به چنین ویژگی‌هایی نیاز دارد.