چرا در ایران کمتر مسئلهای را میتوان یافت که بر اساس ضوابط و تناسب میان اختیارات با مسئولیت حل شود و نیازی به دخالت بالاترها نباشد؟ چرا اغلب امور بر مدار افراد و دخالتهای آنان میچرخد و جایگاه عملی هر فرد بالاتر از ضوابط و اختیارات مصوب قانونی است؟
ماجرای بندرعباس، از آن قصههای پُر غُصهای است که از زوایای مختلف باید خواند و بازخواند. هیچ لایهای نباید از نظر دور بماند و حتی یک صفحه هم نباید ناخوانده، ورق بخورد.
به نظر اکثر کارشناسان، در بهترین شرایط برای توافق بین ایران وآمریکا قرار داریم. تردید نکنیم کسی جز ترامپ نمیتواند تصمیم به توافق گرفته و آن را اجرا کند. او هم جسارت و توانایی این کار و هم ابزارهای قانونی این مهم را در دست دارد.
سر برآوردن انواع فسادها در بدنه دستگاههای دولتی به معنای اعم و عاجز بودن دولتها از مقابله با عوامل فساد و رانت و ویژهخواری چیزی نیست که قابل انکار باشد.
سعید حجاریان گفت: کشوری با وضعیت ژئوپلتیکی ایران، چه بهلحاظ تعدد همسایگان، چه بهلحاظ ظرفیت کمربند-راهها نباید ماهیت خود را با جنگ شدن یا نشدن تعریف کند ولی متأسفانه بخش زیادی از توان ایران صرف مواردی شده که ارتباطی به ما نداشته است.
از روز شنبه که خبر انفجار در گمرک بندرعباس منتشر شد، چند خط خبری بسیار پررنگ بود.
تفکرات رادیکالِ تندرو همواره در سیاستخارجه هم در سیاست داخلی نشان داده که آنها بهدنبال ماجراجویی هستند و همچنین میبینیم که همواره بر طبل جنگ با کشورهای غربی میکوبند بدون هیچ دستآوردی. تحرکاتشان باعث شده تا تنشهای دیپلماسی گریبان مردم را بگیرد.
رییسجمهور بهتر از همه، نمایندگان را میشناسند، خودشان در مجلس بودهاند و میدانند که چه خبر است. امتیاز دادن به نمایندگان مخالف و تندرو موجب شده که نمایندگان طرفدار دولت نیز تغییر رویه دهند و به این نتیجه برسند که دفاع از دولت مفید نیست و باید علیه آن کار کنند و البته این کار آنان قابل فهم است و واکنشی است نسبت به عملکرد دولت.
عملکرد رسانه ملی در هفتههای اخیر که شاهد تحول قابل ملاحظهای در سیاست خارجی و تعاملات منطقهای هستیم، افکار عمومی را نگران کرده و اعتراضات زیادی را برانگیخته است.